Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

Σε μια από τις όμορφες γειτονιές του Ηρακλείου....

Κι όμως, το Ηράκλειο έχει πολλές όμορφες όψεις!
Φτάνει να ανοίξεις τα μάτια, να αφήσεις το αυτοκίνητο και το μοτοποδήλατο και απλά να τις περπατήσεις ή να τις ποδηλατήσεις.
Τόσο απλά.








Άνοιξε τα μάτια.
Υπάρχουν εικόνες γύρω μας που αύριο μπορεί να τις νοσταλγούμε!
Creative Commons License
Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Θεοφάνεια στη θάλασσα...

Τα Θεοφάνεια στην θάλασσα είναι μια εξαιρετική εμπειρία.
Όταν κάποιος παρακολουθήσει την ρίψη του σταυρού σε κάποια παραλία, καταλαβαίνει την συνέχεια του εθίμου, από την αρχαιοελληνική λατρεία μέχρι σήμερα.
Ο τόπος που την παρακαλουθώ κάθε χρόνο είναι ξεχωριστός από μόνος του, γεμάτος σημάδια της παρουσίας του ανθρώπου από τα Μινωικά χρόνια μέχρι σήμερα.
Το σημείο εκείνο του Βαθειανού Κάμπου εμπρός από το ξενοδοχείο Arina υπήρξε Μινωικό νεώριο και λιμάνι, εδώ ήταν κατά την παράδοση ένας από τους τόπους που η μινωίτες κατασκεύαζαν τα πλοία της θαλασσοκρατορίας τους.
Στο ίδιο σημείο είναι εμφανή τα σημάδια της λατόμευσης πέτρας που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή του γειτονικού Μεγάρου Νίρου που ανασκάφθηκε το 1918 από τον επιφανή αρχαιολόγο Στέφανο Ξανθουδίδη και άλλων κτισμάτων του γειτονικού οικισμού των Αγίων Θεοδώρων που ανέσκαψε το 1926 ο Σπυρίδων Μαρινάτος.
Είναι θαυμάσια η εικόνα να βλέπεις σήμερα, έπειτα από 3500 χρόνια, ανθρώπους να πλένουν τελετουργικά τα πρόσωπά τους μετά τον αγιασμό των υδάτων, στα ίδια νερά που οι τότε κάτοικοι χρησιμοποιούσαν για τον καθαρμό τους.


 
 
 
 
 





Creative Commons License
Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

Στο σπήλαιο του Δία...

Είχα χρόνια να πάω στο Δικταίο Άνδρο, στον τόπο που κατά την μυθολογία γεννήθηκε ο Δίας.
Είναι ψηλά πάνω από το Ψυχρό, στο Οροπέδιο Λασιθίου.
Βρέθηκα στην... κατάλληλη παρέα και με συνοπτικές διαδικασίες, αποφασίσαμε την ανάβαση στον μονοπάτι.
Η αλήθεια είναι πως, παρόλο που το εσωτερικό του σπηλαίου είναι μαγευτικό για μας τους άμαθους, περισσότερο με εξοργίζει η εικόνα που έχει διαμορφωθεί τόσα χρόνια με την ανθρώπινη παρέμβαση, το τσιμπέντο και τα φώτα που αλλοιώνουν την εικόνα κι έχουν καταστρέψει τη ζωή στο σπήλαιο.














Creative Commons License
Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

Κρήτη μου....


Ένα βιβλίο που με μάγεψε.
Γραμμένο από μία απόγονο Κρητών μουσουλμάνων που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν, έκαναν οικογένεια στα Χανιά των αρχών του 20ου αιώνα κι έφυγαν από το νησί με την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1922 για να εγκατασταθούν στο Κιουτσούκ-Κουγιού της Τουρκίας, σε μια χώρα της οποιάς δεν γνώριζαν την γλώσσα και το μόνο που τους ένωνε με τους κατοίκους της, ήταν το κοινό θρήσκευμα.
Η εξαιρετική πένα της Saba Altynsay μου ξύπνησε μνήμες παιδικές, με γέμισε εικόνες.
Έζησα ξανά στο σπίτι της Γιαγιάς μου, θυμήθηκα τη μυρωδιά του πρωινού ροφήματος που γέμιζε το μικρό της κουζινάκι.
Ένοιωσα την αγκαλιά της τα βράδυα που κοιμόμασταν μαζί. Τη ζεστασιά του οινοπνεύματος από το πανί που μου ακουμπούσε στο στήθος για να μου περάσει ο επίμονος βήχας.
Γεύτηκα ξανά το κακάο με ταχίνι που είχε κάθε πρωί έτοιμο να με περιμένει στον δρόμο μου για το σχολείο τις μέρες πριν το Πάσχα.
Θυμήθηκα τη ζεστή κάμαρα με τις δαντέλες γύρω-γύρω να στολίζουν το κάθε αντικείμενο, τις νυφικές και τις σχολικές φωτογραφίες που στόλιζαν τους τοίχους. Την παλιά ντουλάπα με τον καθρέπτη, το νυφικό της κρεβάτι.... εκεί που την είδα για τελευταία φορά, να αγωνίζεται να κρατήσει τα μάτια της ανοικτά για να προλάβει να τελειώσει την τελευταία της δαντέλα πριν τα κλείσει για πάντα.
Έφερα στο μυαλό μου τον παππού, φιγούρα χαρακτηριστική, με τα κατάμαυρα μέχρι τα βαθιά γεράματα μαλλιά του και το μουστάκι του που το περιποιόταν με προσοχή σχεδόν κάθε πρωί για να κόβει μία-μία τις άσπρες τρίχες. Λιμενεργάτης, άνθρωπος χορτασμένος από τη ζωή, εραστής της καλοπέρασης και του φρέσκου ψαριού.
Όποτε με συναντούσε είχε έναν χαρακτηριστικό τρόπο να μου δείχνει την αγάπη του. Μου έλεγε "- Μαράκο, έλα να φιλήσω το φαφαλιό σου!" και με φιλούσε στοργικά στην κορυφή του κεφαλιού μου!
Η γιαγιά γεννήθηκε στην Σμύρνη το 1921. Ήρθε στην Κρήτη το 1922 με την ανταλλαγή των πληθυσμών.
Ο παππούς γεννήθηκε στην Ιεράπετρα το 1913. Μεγάλωσε σε γειτονιά ό,που συνυπήρχαν χριστιανοί και μουσουλμάνοι.
Η γιαγιά δεν θυμόταν την καταστροφή, δεν θυμόταν τους γονιούς της να αφήνουν όλο τους το βιος πίσω κυνηγημένοι για να βρεθούν από νοικοκυραίοι, πρόσφυγες και επαίτες στην Κρήτη.
Θυμόταν που οι ντόπιοι εδώ τους αποκαλούσαν "τούρκους" μιάς και οι περισσότεροι ελάχιστα ελληνικά γνώριζαν, είναι χαρακτηριστικό πως η αγαπημένη της "βρισιά" ήταν "Maşallah γαϊδούρι", ειρωνικό... μπράβο σε μικτά ελληνο-τουρκικά!
Ο παππούς θυμόταν "τα τουρκάκια", τα φιλαράκια του στην Ιεράπετρα, τα παιδιά που μεγάλωσαν μαζί και κρύβονταν κάτω από τεντζερέδες και μαυροτσούκαλα όταν γινόταν ταραχές μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων τα ταραγμένα εκείνα χρόνια. Δεν ήθελε να μιλάει ποτέ γι' αυτά. Ήταν φανερό το αγκάθι στην ψυχή του.

Διαβάζοντας το βιβλίο της Altynsay ένοιωσα να γίνομαι ένα με τους χαρακτήρες της, είδα τις διαχωριστικές γραμμές να πέφτουν με μιάς, είδα παππούδες και γιαγιάδες και γονείς να γίνονται μια οικογένεια, ο τόπος κοινός, η λαλιά η ίδια, η αγάπη μοιρασμένη.
Τί κι αν το θρήσκευμα διαφέρει; Αναρωτιέμαι πόσο μετράει τελικά...

"... Και η Φατμά και ο Ιμπραήμ είχαν σκεπάσει τα πρόσωπα και κοίταζαν να φυλαχτούν από την καταιγίδα. Όλοι άλλωστε έκαναν το ίδιο. Ακόμα και τα παιδιά.
-Μαμά, τώρα θα βλέπω όνειρα στα τούρκικα;"

Τα παιδικά όνειρα δεν έχουν διάλεκτο....

Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

Μιχαήλ Αρχάγγελος ή Άγιος Νικόλαος στο Σκαλάνι

Οι περισσότεροι αγνοούν την ύπαρξή του.
Όσοι έχουν περάσει από τον δρόμο δίπλα του το πιθανότερο είναι να μην έχουν δώσει σημασία.
Κι όμως, πολύ κοντά στον οικισμό Σκαλάνι, λίγα χιλιόμετρα από το Ηράκλειο, βρίσκεται ένας εξαιρετικός, μισογκρεμισμένος ναός, πιθανότατα του Αρχάγγελου Μιχαήλ ή του Αγίου Νικολάου, χαμένος μέσα στην πανέμορφη κρητική ύπαιθρο.
Βρέθηκα εκεί πριν απο κάμποσα χρόνια, το 2010 απ' τότε και οι φωτογραφίες.
Τον έφερα στο μυαλό μου αυτές τις μέρες, αναρωτιέμαι ποιά να είναι η κατάστασή του σήμερα.












Creative Commons License
Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017

Μουσείο Χριστιανικής Τέχνης Αγίας Αικατερίνης

Το μουσείο Χριστιανικής Τέχνης της Αγίας Αικατερίνης είναι ένα πραγματικό στολίδι για το Ηράκλειο.
Στεγάζεται σε ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της πόλης, στον ναό της Αγίας Αικατερίνης των Σιναϊτών που αποτελούσε καθολικό της ομώνυνης μονής που λειτούργησε από την Β' βυζαντινή περίοδο μέχρι και την Άλωση της πόλης το 1669.
Η μονή αποτέλεσε σημαντικό πνευματικό κέντρο της πόλης σε όλη τη διάρκεια της βενετοκρατίας καθώς στην Αγία Αικατερίνη λειτούργησε σχολή ζωγραφικής της φημισμένης "Κρητικής Σχολής" μαθητής της οποίας μεταξύ άλλων υπήργε ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος.
Ακόμα και αν κάποιος δεν θέλει να έχει σχέση με τη θρησκεία, είναι επιβεβλημένη η επίσκεψή του στον χώρο, μόνο και μόνο για να θαυμάσει τις εικόνες του Άγγελου Ακοτάντου και του Μιχαήλ Δαμασκηνού που θεωρούνται εφάμιλλες με τα έργα του Γκρέκο!
Εικάζεται μάλιστα πως ο Δαμασκηνός ήταν συμμαθητής του Θεοτοκόπουλου στη σχολή που λειτουργούσε στην Αγία Αικατερίνη και πολλοί θεωρούν πως η τεχνική του ήταν ανώτερη αλλά κλείστηκε στα στενά όρια της εκκλησιαστικής ζωγραφικής.
Φτάνει να δει κάποιος την "Προσκύνηση των Μάγων" για να κατα"λάβει.

"Η Προσκύνηση των Μάγων" του Δαμασκηνού
Βρέθηκα πριν δύο χρόνια για τελευταία φορά στην Αγία Αικατερίνη, λίγο μετά την αναστήλωση του ναού και την επαναλειτουργία του μουσείου.
Είναι ένας χώρος που με μαγεύει, με ταξιδεύει.
Μια μηχανή του χρόνου.
Λες κι ακούω τα βήματα του Δαμασκηνού τριγύρω, τους ψιθύρους του με τον Θεοτοκόπουλο.
Αξίζει να βρεθείς εκεί μέσα, μόνο και μόνο για να το νοιώσεις...


















Creative Commons License
Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.